Querring Ecologies

Επιτελεστικές προσεγγίσεις εντός και γύρω από υδάτινα σώματα και υδάτινα τοπία

Μικτό Εντατικό Πρόγραμμα
Βόλος, 16–20 Μαρτίου 2026

  • Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Τμήμα Πολιτισμού, Δημιουργικών Μέσων και Βιομηχανιών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

  • Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Μπορντό (École supérieure des Beaux-Arts de Bordeaux)

  • Σχολή Γραφικής Έρευνας, Βρυξέλλες (École de Recherche Graphique, Bruxelles)

     

 

Performance 17 Μαρτίου 2026.

Στην έναρξη της Άνοιξης

Μαντρί Καλαμάκι Λαρίσης, Δίπλα στην λίμνη Κάρλα.

 

Εικόνες και Βίντεο: Νίκος Ιωαννίδης

 

 

Prelude: Grey March Sky

 

Poem from

Goatsong.

Μετάφραση απο τα ελλήνικα από Brian Sneeden.#goatsong @fitzcarraldoeditions

 

 

 

Prelude: Grey March Sky (απόδοση στα ελληνικά)

Κάθε άνοιξη θάβω ξανά τον εαυτό μου.
Θάβω τους άλλους, τις προηγούμενες άνοιξες,
θάβω αυτή την άνοιξη, που δεν μοιάζει με τις άλλες,
θάβω τον εαυτό μου μέσα στην άνοιξη
για να μπορέσω το καλοκαίρι να σέρνομαι μέσα στο σώμα μου
και να σκίζω από το ξεραμένο δέρμα του φθινοπώρου και του χειμώνα,
πεισματικά, να επιμένω
στο φάντασμα της καταναγκαστικής μου ανάγκης.
Ο χειμώνας θα ήθελε απόλυτη ελευθερία ύπαρξης
στις αχανείς εκτάσεις των μογγολικών υψιπέδων,
το καλπασμό των αλόγων με τη μακριά χαίτη,
τα λόγια των τραγουδιστών από μιαν άλλη εποχή,
των παραμυθάδων, αλλά —
όπως όταν στο τέλος του χειμώνα,
μέσα στην κούραση και την εξάντληση της καθημερινής ρουτίνας,
ένα αστέρι λάμπει ξαφνικά
στον ουρανό του ποτηριού με το κρασί που πίνουμε
μοναχικοί μαζί
και η λάμψη του αστεριού μας παρασύρει
σε μονοπάτια παλιά, μας ωθεί ν' ανοίξουμε ξανά.
Τούτο το άνοιγμα το οφείλουμε,
τα μονοπάτια σχεδόν κλεισμένα από κλαδιά και φτέρες
το οφείλουμε.
Αυτή την εγκατάλειψη, ξανά και ξανά,
κάθε χρόνο θάβουμε ό,τι ήμασταν
και αφήνουμε πίσω έναν εξωσκελετό μοναδικής μορφής,
κάθε φορά διαφορετικό αλλά πολλαπλό,
τον θάβουμε με τελετουργία μέσα στα χόρτα,
τον αφήνουμε στα φωτεινά κοτσάνια των αγριόχορτων που κρατούσαμε,
τον ξεριζώνουμε,
τον θάβουμε στην άμμο, τον πετάμε στη θάλασσα.
Στο δρόμο συναντάμε γυναίκες
που κρατούν ανθοδέσμες από αγριολούλουδα, με βλέμμα χαμένο.
Αργά και βασανιστικά αρχίζουμε να καθαρίζουμε τα μονοπάτια,
εκεί στον ενδιάμεσο χώρο του μισάνοιχτου,
κάτω από τη γη, μέσα σε μύριους οργανισμούς,
η άνοιξη κοιμάται